Gece sürüngenleri /6

herkes uyudu ben kaldım. masanın ortasında ateş yaktım. gece sürüngenlerine bir ağıttı bu. sigara dostun değildir. tabi ki. sokakların sahibi köpeklerdi gece de. efendi istemezlerdi belki de. evcilleşen kimdi ? ebabil kuşlarını çağırdım, havanın aydınlanmasına yakın, filtreli bir sigara yaktım. yine sabah yine akşam. kepazelikten kokuşmuştum belki, der ki bir şaman, duman söndüğün de herkes kendini arar. şaman da mavra anlatıyordu belki. sokaklar boştu, tek tük geçen araba sesleri biraz yalnız olmadığımı hissettiriyordu. kendinleyken nasıl yalnız olunabilirdi, sürekli korkuyor gibi bir his vardı üzerinde kendinin. devrik cümleleri devirip başa geçeceğini söylemişti. plan kusursuz muydu? soru işaretlerini kiralamış olsa gerek. frekansı ayarlarken dikkat ettiği husus ünlemlerin canını sıkardı çoğu zaman. yaratmaya çalıştığı dünya da yara almıştı bir keresinde, kendisini şaşırtmıştı. sayın okuyucular, sayılamayan okuyucular, düş tarlasında buldum kendimi bir keresinde, bir adam gülümsüyordu, lanet bir adam bana bakıp gülümsüyordu. bir hikaye gibi gözükse de hikayelerle aram pek iyi değildi sahi...