ne diyordum

çağın en karmaşık yerinde, gün batımında kafalar cinayet. sokaklar çöp atıkları. insanlar homurdanıyor, kökenine iniyorsun yine bir cinayet saati. beş dakika var her şeye. yumuyorsun gözlerini, namlu sana görünmüyor. kaç kişi yaşıyorsun, bunu sen de bilmiyorsun. modern çağ gereksinimi ufak ekran dokunuşları. uydulara şükretmiyorsun. şükranlarını sunuyorsun seni kan için de bırakana, sırtını göremiyorsun. affetmek af yasası kalbe iyi geliyormuş. kısa yoğun yazılar için gözlük kullanıyorsun. sonra keşkelere belkilere gebe kalıp doğuramıyorsun. gelinliğin içince gelincikler barındırıyorsun. bir günün batımında bir fotoğraf karesinde yer almıyorsun. doğa seni cezbederken dans etmek istemiyorsun. şarkılar seni alıp götürürken kaç kez yaraladığın kolların arabeske kaçtığından, yer yurt kalmadığından. adımlarını korkusuzca atarken şehrin senin olduğunu sanıyorsun. kaç kez kaçıyorsun aslında kaçak yaşamak için gidiyorsun. hiçbir yer hiçbir şey hiçbir işte tüm bunları topluyorsun. çıkartman kuvvetsiz olduğundan sınıfta kalıyorsun. tanışıyorsun, yarışıyorsun. kendini arıyorsun. ama sen de bilmiyorsun sadece yaşıyorsun...