Bilinç Akışı Dizgesi/kendini bilmek

        Boğazımda kekre bir tat, neyi bilebilirim? Düşüncem; düşündükçe esneyen bir yay ve sonsuza uzayan, sınırlandırılabilir olanın sınırları ortasında. Gecenin en serin ucunda, göçebe uykuların, gizil korkularıyla varlığımla kuşatıyorum etrafımı, etraf mı beni kuşatıyor yoksa? Unutmak, hatırlamak ile neşe keder ile ve dahası hepsi tüm zıtlıkları ile birlikte. Takıntı gibi, takılıp kaldığım zaman artığı hayatımın neresindeyim. Gülmeceler ve bilmeceler ile birlikte, bilinmeyi bilmek ve bilinmek istemek, ve bağlacı ile bağlandığım yaşamın ortasında sigara ile birlikte, tükenirken ve tüketirken bilincim açık, bilinçli eylemlerin ‘’kötüsü’’ dahası istenilen ve arzu edilen, tekrarlanan ve alışılmış olan ile birlikte. Şarkı tekrar ederken, bende tekrar ediyorum. Yaşamda bulunmak ve yaşıyor olmak ile birlikte, düşünce gezegeninde gezinirken, kapladığım yer ve konum. Kategorilerim. Susmayı da becerebilsem daha ne kalır geriye, söz kınından çıkar ve doğrar tüm yaşamı. Söz ile eylem. Sessizlik ile eldiven dahası delilik. Paradoksal olarak, paradigma bağımlılığı. Gelenekler, yıkımın ortasında geçmişi ve geleceği kurarken. Kurulan saat çalarsa eğer, gün doğunca iş vakti. Zaman içinde zamanla eriyen ve bir an dahi kalmadığında aklım benden kaçmak isteyince, bulanma ve bulunma halleri içerisinde insanım diyebilir miyim? Diyebileceğim şeylerin dışında ne kalıyor geriye söylenebilecek olan? Kafa karışıklığına akıl yardım edebilirse, nereye kadar direnebilir aklın yetkinliği? Tarihin tozlu raflarında, alıştırmalar ve uzanımlar içerisinde, yaşamın eğrisi ve doğrusu ile, herkesin haklılığı, tekil kalabalıklar yaratılmasında gizli. Gizli bir oyun içerisinde, herkesin katılımı veya uzaklaşması ile başlayan biten tekrar başlayan, başlatılan. Sonsuz kavramlar ile sonlu yaratılar arasında. Ölüm yaşam içinde gezinen akıllı, düşünen varlığın alfabesi sırt çantasında elbette. Dikkatli olmazsan, incilerini çalabilirler. Kutsanan yaşam artığı nüfus patlaması ile, et parçası örtüsü gazete. Değerli atfedilen yaşam arifesi. Her düşünce kendini meşrulaştırmak ister, ne tarz bir durumu dile getirse de iyi ve kötü onun için artık niteliksizdir. Bu dünya için konuşulacaksa, naif bir deneycilik ile açıklananla yetinilmiyor elbette. Susmayı bilmek, bilmek kendini, kendinin kendisi ile yola devam etmek…