Kişisel Deliriş/2

    Bir telaş oyalıyor beni. İnsan olduğum için sanıyorum. Düşünüyorum düşüyorum. Gündemin ortasında bir bomba bırakılıyor, taraflar kendilerini belirliyor. Çok fazla yazı ve acı var. İnsan olmayı düşünüyorum. Varlığım, hareket noktam hareketsizlikten başlıyor. Tarihin arka odalarında ileri sürülen düşüncelerle bulanıyorum. Kanla yazılmamış bir yazı görebilmek güç bela. Kuşatıyor kendimi telaş, yine telaşın tesiri altında günün orta yerinde, gündemde olan şeylere değin düşünüyorum, düşüyorum da kendi peşime düşüncemin. Sürüklüyor beni, bir kıyı bulamıyorum. Poetik şeyler yanı başımda çoğu zaman, belki sandalımı bunlardan yapıyorum. Belkiler keşkeler ve sanmalar arası yolculuklarımda, bir durak “ Etna Yanardağı” oluyor. Bir rivayete göre zamanında orada yaşayan bir filozofun kendisini yanardağ attığı söylentilerini işitiyorum. Empedokles’ten bu yana süren bir yangın ve hala patlamalarıyla ara ara gündemi meşgul ediyor. Gündem için içi boşaltılan ve şişirilen tartışmalar çarpıyor bir anda. İrkiliyorum ve insancıl olduğunu düşünüyorum. Düşünüyorum da düşüşlerim en yakın arkadaşım oluveriyor. Belki bir gün bende atlama eşiğine gelirim diye bekliyor gibi oluyorum. Bekliyorum yeni doğacak günü, yeni olacak şeyleri. İnsan bu bekler ya bazen? Çoğu zaman oyalandığım şeylere baka kalıyorum. Empedokles'ten beridir uğraşların arasına ‘felsefe’ ile devam ediyorum. Biraz fazla düşünüyorum, hareket etmekten uzaklaştırdığı dahi oluyor. Fazla düşüncelerden yaşamaya fırsat kalmadığında, tekrar patlıyor bir şeyler başlıyor yeni bir ezgi. Taraflar seçiliyor yeniden. Yaşamın, uykuların ve uykusuzlukların arasında sayıklamalarla sürüyorum atımı düşsel atımı bilinmezliklere…